هزار و سیصد و هشتاد و شش

هزار و سیصد و هشتاد و شش بود           دلم در حالت تاپ و تپش بود

کمی این سوتر از ایم نوروز                     چو فروردین گذشت از نیمه یک روز

به روز رحمت و میلاد احمد                     سرانجام انتظار من سر آمد

ز باغستان الطاف خداوند                         به دستانم دو تا گلدسته دادند

یکی زان دسته گلها هست سارا            که دل را می رباید اشکارا

یکی دیگر سپهر نازنین است                    که شایان هزاران افرین است

سپرم ماه و ساراهست خورشید            دراین معنی ندارم هیچ تردید

سپهر و خواهرش کاشی تبارند              ولی خود را زتهران می شمارند

حسودان و بخیلان کور گردند                    زچشم انداز اینان دور گردند

 

باتشکر از دوست همسر گرامیم که این شعر زیبا را به ما هدیه کردند

 

 

 

 

 

,
,   
نویسنده : نیلوفر روحانی ; ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٩/۱٢
تگ ها :