هفت بار نفس خود را بی ارزش و حقير شمردم :

اول هنگامی که نفس خود را گرفتار پستی و حقارت نمود تا به سربلندی برسد .

دوم . هنگامی که او را ديدم در برابر معلولين و ناتوان ها وانمود به لنگيدن می کند .

سوم . هنگامی که ميان آسان و دشوار به او حق انتخاب داده شد و آسان را اختيار کرد .

چهارم . هنگامی که او مرتکب گناه شد سپس خود را تسلی می داد که ديگران نيز همچون او مرتکب گناه می شوند . 

پنجم . هنگامی که نفس به خاطر ضعفی که بر او وارد شد تاب و تحمل آورد ولی صبر خود را به قدرت و توان خود نسبت داد .

ششم . زمانی که نفس زشتی رخی را نکوهش کرد و آن چيزی نبود جز يکی از نقاب های خودش .

هفتم  هنگامی که ترانه مدح و ستايش سرود و ان را فضيلت و برتری شمرد 

جبران خليل جبران

  
نویسنده : نیلوفر روحانی ; ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٩/٢٥
تگ ها :