دنیای امروزی بچه ها

اینکه یک مدتی است بچه ها را خیلی از دیدن بعضی کارتون ها منع می کنم هم خودم  خسته شدم  و هم بچه ها و هم پدر بچه ها . به تفاهم هم نمی رسیم . تا اینکه  یک روز تصمیم گرفتم به اتفاق آن ها  بعضی کارتون ها را تا انتها ببینم و بعد تصمیم بگیرم . اول از کارتون مرد عنکبوتی شروع کردم  . از ابتدا تا انتها خشونت بود و خشونت . هیچ پند و اندرز و حرفی  برای گفتن نداشت . به سپهر نگاه کردم چنان شیفته برنامه شده بود و با هیجان نگاه می کرد که حد نداشت . گذاشتم هیجانش تمام بشود بعد حرف بزنم . آرام که شد گفتم : سپهر تو از این کارتون چی فهمیدی ؟ گفت : هیچی ، فقط آقاهه که لباس مردعنکبوتی پوشیده بود جالب بود .

البته من خیلی اجازه نمی دهم بچه ها این کارتون را ببینند .

کاتون بعدی بن تن بود . از آن هم چیزی عاید هیچ کدام از ما نشد . فقط پر از هیجان بود نه حرفی برای گفتن داشت و نه تجربه ایی به تجربه بچه ها اضافه می کرد .

کارتن انتخابی بعدی خرس پوه بود . کارتونی که هم من از دیدنش لذت بردم و هم بچه ها . البته من که می گویم خیلی مهم نیست که لذت ببرم یا نه . اما قصدم این است که بگویم حرفی برای گفتن داشت و درسی برای بچه ها . چون بعد از تمام شدن کارتون هم سارا و هم سپهر کلی سوال در موردش از من کردند . چیزی که در مورد دو کارتون قبلی اتفاق نیفتاد . اینکه : " مامان اگر آدم بتواند به دیگران کمک کند یا دوستانش را دوست داشته باشد آدم خوبی  است ؟ " " مامان اگر آدم مهربان باشد . خوراکی هایش را به بقیه بدهد دوستهای زیادی دارد ؟" – توی این قسمت پوه ، خرسه حواسش به دوستش الاغه بود تا برایش خوراکی ببرد و به او کمک کند – و من مدام جواب های قانع کننده به آن ها می دادم .

کارتو نهای بعدی هم دوتا سی دی بود که من بعد از مدت ها تلاش از مغازه پیدایش کرده بودم . – حنا دختری در مزرعه و – خانواده دکتر ارنست - . با دیدن یک قسمتش بچه ها از آن لذت بردند چون با همان هیجانی آن ها را نگاه می کردند که کارتون مرد عنکبوتی و بن تن را دیده بودند منتها با این تفاوت که  در این کارتون ها آرامش نصیب بچه می شد و در آن کارتو نها استرس . از دیدن کارتو نها انتهایی  درس اخلاقی می گرفتند اما از دیدن کارتون های ابتدایی که گفتم جز خشونت چیزی نصیبشان نمی شد .

حالا با همه این اوصاف  من باید آن ها را از دیدن کارتون های امروزی منع کنم یا نه ؟ اگر تلویزیون ما به فکر چاره نیست من بعنوان مادر بچه ها نباید باشم ؟ اینکه برنامه های عروسکی زیادی با حضور کلی خاله و دایی و عمو ساخته میشود تا درس های اخلاقی به بچه ها بدهد شاید تا حدی  مفید باشد اما بچه ها به کارتون علاقه دارند . چرا نباید کارتون هایی به آن ها نشان داده بشود که نتیجه روحی و روانی خوبی دارد  ؟ چرا نباید کارتون های امروزی هم مثل قدیم سرشار از آرامش باشند ؟ درست است دنیای امروزی بچه ها دنیای کامپیوترو از این جور حرف هاست اما بچه ها که بچه اند . بچه ها که نباید روحیه هاشان دستخوش تغییر و هیجان بشود . کاش یادمان نرود بچه ها به دنیایی پر از ارامش احتیاج دارند . نه دنیایی که به آن ها خشونت ، رقابت های ناسالم ، لجبازی های احمقانه ، و دروغ را آموزش می دهد .  کاش یادمان نرود .  

 

  
نویسنده : نیلوفر روحانی ; ساعت ۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱
تگ ها : ساراوسپهر