....

این روزها کمی خسته ام .

دلم یک گوشه دنج می خواهد دور از هیاهو . دور از قیل و قال . آرام .

مشکلی خدا رو شکر وجود ندارد . من خوبم . بچه ها خوبند  . و همسرم از همه ما خوبتر .

اما  من به یک جای پر از سکوت احتیاج دارم

شاید  برای مدتی نباشم . نمیدانم تا کی . شاید هم باشم

به یک تجدید  روحیه احتیاج دارم خیلی خیلی زیااااد.

 

×× افسرده نیستم اینهایی که گاهی در دلم می گویم را  اینبار بلند بلند گفتم و نوشتم

بعدا نوشت :

دوستی یک پیام خصوصی برایم نوشته بود که : " تو در این فشارهای اقتصادی در این وانفسای جامعه در این گرفتاری ها به جای اینکه از دردهای جامعه بنویسی از خودت و خستگی هایت می گویی ؟ چقدر خودخواهی ؟ حیف قلم که تو برای نوشتن استفاده می کنی و ..." پاسخ چندانی  برایش ندارم اما محض اطلاع می گویم که مگر همه خستگی ها باید فقط ناشی از مشکلات شخصی باشد ؟ من توی این اجتماع پر از ادم و پر از مشکلات آدمها دارم کار می کنم و زندگی .چرا نباید خستگی هایم ناشی از همین چیزهایی باشد که تو دوست نشناخته ام اشاره کردی ؟ ! من که اشاره به نوع خستگی ام نکردم ؟  کاش زود قضاوت نکنیم هیچ وقت !.همین .

  
نویسنده : نیلوفر روحانی ; ساعت ٥:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٩
تگ ها : دل نوشت